Menedżerowie i udziałowcy w procesie podejmowania decyzji potrzebują informacji o skuteczności, efektywności czy ekonomiczności działań. Jednak mimo pracy wielu badaczy, nie udało się określić granic omawianych pojęć, rozróżnić jednoznacznie kryteriów będących predykatorami i indykatorami, a także wskazać jednego zestawu kryteriów oceny odpowiadającego każdej organizacji. Zastosowanie koncepcji związanych z jakością (np. [T. Peters, R.H.

Poszukując metod badania sprawności zarządzania uczeni początkowo skupiali się na jej pomiarze. Doświadczenia te wykazały, że pomiar taki choć możliwy, to nie pozwala łatwą interpretację wyników. Dlatego nowsze metody kładą zwykle nacisk na dostarczenie wyjaśnienie przyczyn uzyskanego poziomu sprawności zarządzania. A. Stabryła zaproponował, aby do pomiaru sprawności w dziedzinie zarządzania wykorzystać pomiar cenności procesów kierowanych i porównać go z cennością procesów niekierowanych [1974, s. 126]. Zbliżone, lecz zagregowane ujęcie zaproponowali A. Charnes, W.W. Cooper i E.

Społeczna odpowiedzialność biznesu (CSR) jest definiowana jako odpowiedzialność organizacji za wpływ własnych decyzji i działań na społeczeństwo i środowisko. Odbywa się to m.in. poprzez: transparentne i etyczne zachowanie wspierające zrównoważony rozwój, uwzględnianie oczekiwań interesariuszy, przestrzeganie prawa [ISO 26000 2010, s. 3]. Stanowi ona zatem przedłużenie koncepcji zrównoważonego rozwoju, ale uwzględnia także dodatkowe elementy. Trudne okazuje się wskazanie granicy pomiędzy firmą społecznie odpowiedzialną a nieodpowiedzialną.

Zrównoważony rozwój jest rozumiany jako forma rozwoju społeczno-gospodarczego, w której następuje integrowanie działań politycznych, gospodarczych i społecznych przy zachowaniu równowagi przyrodniczej. Jego celem jest zapewnienie możliwości zaspokajania podstawowych potrzeb współczesnego, jak i przyszłych pokoleń [Ustawa z dn. 27 kwietnia 2001 r., art. 3, pkt 50]. W literaturze przedmiotu niekiedy rozszerza się tę definicję na inne obszary pisząc o konieczności zapewnienia: ładu gospodarczego, środowiskowego, społecznego, przestrzennego i instytucjonalno-politycznego [T. Borys 2011, s.

Elastyczność organizacji współcześnie staje się jednym z ważniejszych czynników umożliwiających uzyskanie przewagi na rynku [J. Brilman 2002, s. 36; P. Nesterowicz 2001, s. 63]. Elastyczność organizacji bywa traktowana przez badaczy jako zdolność do przystosowania się do zmian [Zarządzanie – kontekst... 2007, s. 44]. Można jednak wskazać na wyższy poziom elastyczności, kiedy to przedsiębiorstwo jest w stanie kreatywnie wykorzystać zmiany, aby poprawić swoją sytuację. Pozornie zachowanie wyższej różnorodności oraz redundancji zasobów może świadczyć o elastyczności organizacji.

Wiedza, jak zauważa B. Mikuła, w gospodarce opartej na wiedzy staje się kluczowym źródłem wartości [2006, s. 11]. Na wzrost jej znaczenia wpływa szereg czynników, w tym: wzrost znaczenia usług, znaczące usprawnienie technologii komunikacyjnych, prowadzenie intensywnych programów badawczych będących źródłem innowacji, postęp technologiczny, wzrost poziomu wykształcenia społeczeństw. Efektem jest szybki rozwój dziedzin związanych z przetwarzaniem informacji i nowoczesnymi technologiami.

Badacze przedmiotu są zgodni, że częścią jednostki organizacyjnej, która ma kluczowy wpływ na jej sprawność jest podsystem kierowniczy, nazywany dalej systemem zarządzania [J.G. Miller 1969, s. 43; W. Kieżun 1997, s. 133]. W jego bowiem zakresie uprawnień leży realizacja funkcji zarządzania, które zwiększają niezawodność, a w efekcie podnoszą sprawność. Podejście to uwzględnia Z. Lachiewicz określając pojęcie sprawności kierowniczej, która polega na właściwym wypełnianiu roli kierowniczej, tj.

Pojęcie sprawności współcześnie jest szeroko stosowane w różnych dziedzinach nauki, a także w języku potocznym. Na podstawie analizy literatury można wskazać jego znaczenia:

Jakość produktów wpływa nie tylko na wyniki gospodarcze kraju, ale także na społeczeństwo. Niska jakość nabywanych wyrobów oraz świadczonych usług powoduje pogorszenie jakości życia obywateli. Jakość życia jest definiowana jako stopień spełnienia wymagań określających poziom materialnego i duchowego bytu jednostek i całego społeczeństwa. Ujmując szerzej, jest to stopień zaspokojenia potrzeb życiowych człowieka [R. Kolman 2013, s. 142]. Źródeł badania jakości życia należy szukać w pytaniach o szczęście i dobro zadawanych przez Platona i Arystotelesa.